In het oude Nederland, lang voordat moderne bubbels de standaard waren, bestond er een drankje met een bijna poëtische lading: de Bruidstranen of hypocras. Dit was een rijk gedistilleerde likeur, vaak op smaak gebracht met aromatische specerijen zoals kaneel, nootmuskaat, kardemom en sinaasappel. Een fijn gekruide wijn dus. Het lijkt een beetje op moderne glühwein, maar dan kouder geserveerd en vaak subtieler van smaak en geeft een authentieke smaak van de middeleeuwen. En het is een drankje dat de spijsvertering zou bevorderen na een goede maaltijd. Stel je een bruiloft voor in de 19e eeuw. Na het ja-woord werd er geen champagne ontkurkt, maar werd er een kristallen karaf tevoorschijn gehaald. Daarin dwarrelden flinterdunne schilfers van 24-karaats bladgoud (en soms zilver) door een goudgele vloeistof. De gouden schilfers stonden symbool voor de tranen die een bruid liet bij het verlaten van haar ouderlijk huis, geen tranen van verdriet natuurlijk, maar kostbare tranen van geluk en voorspoed voor haar nieuwe leven. In sommige streken werd dit diner of partijtje met bruidstranen specifiek aangeboden aan de ouders bij de ondertrouw, als teken van het symbolische afscheid van de bruid van haar jeugd.
Een lesje voor de echtgenoot
De traditie ging verder dan alleen de huwelijksdag. Volgens de overlevering was een pientere vrouw goed voorbereid: ze hield een fles Bruidstranen achter de hand. Wanneer haar echtgenoot in de jaren daarna zijn trouwbeloften dreigde te vergeten of zich niet naar behoren gedroeg, schonk zij hem een glaasje van deze likeur. De glinstering van het goud moest hem onmiddellijk herinneren aan die eerste, kostbare tranen van zijn bruid en de beloften die hij haar destijds had gedaan. Vandaag de dag kun je deze Bruidstranen nog steeds vinden bij ambachtelijke distilleerderijen als een nostalgische knipoog naar dit romantische Nederlandse erfgoed. Wil je dit ritueel verwerken in een moderne ceremonie, of ben je benieuwd naar andere vergeten Nederlandse trouwgebruiken?
